Merhaba arkadaşlar....
Birçoğunuz biliyorsunuz ben 1 yılı geckindir Tomer de Korece kursuna gidiyorum. Kurs boyunca gerek çok zorlandım kurları geçemiyeceğim düşündüğüm anlar oldu. Sinif arkadaslarimi o kadar çok sevdim ki bir sonraki kura kalırım da onlar ile okuyamam diye ders bile çalıştım...
Beraber okuyabilelim diye her birimiz büyük fedakarliklar yaptik kurs da %50 burslu ogrenciydim fakat yine de ucreti ailemden almak istemediğim için mezun olduğum an işe girdim... Bu nedenle ancak iş çıkışları kursa gidebiliyordum. Arkadaşlarım karşıdan gelenler de olmasina rağmen benim için bizim için akşam dersi almayi kabul ettiler. Haklarını asla ödeyemem...
Beraber yemeklere gittik, karaoke yaptik, etkinliklerde yedik ictik, yarismalar kazandik, yıl başı kutladik, 23 nisan kutladik, kısacası takım olmayi başardık...
Sınıf olmanin otesine gecip kardeş olmayi başardık.
Ve sonunda da mezun olduk. Resmi olarak Orta 4 kurunu da bitirdik ve harika bir tören ile belgelerimi sertifikalarimiz aldik... Hocalarimiz ailelerimiz bizim ile gurur duydu bizde her birimiz ile gurur duyduk.
Biz resmen mezun olduk... Heyooo eller havaya biz mezunuzzzzzzz...
Uzerimizde emegi geçen tüm hocalarimiza tek tek teşekkür etmeyi borç bilirim yeri geldi onlarda bizim için riskleri göze aldilar bizler için usenmediler yorulmadilar Taksime geldiler yeri geldi beraber korktuk yeri geldi aksamlari çalan muziklere eşlik ettiler.
Tomer Taksimdeki tum hocalarimi kocaman opuyorum her biriniz benim için çok degerlisiniz.
Temel kur boyunca bizi oya gibi işleyen Gunsu hocam ve eşi Sonbi hocanin emeğini asla ama asla unutamam benim Koreceye evet kesinlikle devam etmem ve ilerlemem gerektigine onlar sayesinde emin oldum. Sesleri doğru cikarabileyim diye harcadiklari emek o sevimli yüz ifadeleri annem ve babam gibi üstüme titremeleri hiç biri aklimdan çıkmayacak...
Malesef Kore'ye döndükleri zaman bir parcami da onlarla yollamisdim...
Daha sonra bizim için Tomer Kadikoyden Taksime ders vermek için gelen Hocalarimiz
Youngsuk ve
Ceylan hocamiza da ayri ayri teşekkür ederim...
Kendilerini yillarin verildiği tanınmışlığa dayanarak unnie de diyorum.. Sanirim onlar ile büyüdüm hatta onlarin ellerinde büyüdüm...
Cocuklari da bir nevi benim ile büyüdü onlarda benim ellerimde büyüdü...
Ilk okul orta okul liseye giderlerken ki buyumelerine sahit oldum onlarda benim avrupayi gezisime mezun oluşuma diploma alisima sahit oldular...
Kendileri de daha sonra kurulan Kadıköy Tomer için kursdan oraya geçiş yaptilar ve biz de bu sayede Dunya tatlısı Sim ve Hana hocayla tanışmış olduk...
Sim hoca dunyanin en sempatik ogretmeni olmasinin yanında en tatli en eglenceli annesi de ...
Bir nevi manevi annemiz oldu ders aralari abur cuburlar hayatimizda yardimci olucak hayat dersleri ile bizi hep yönlendirdi. Asla sirt cevirmeden daima destek oldu ne yaparssak yapalim destekledi. Kisacasi bizi kendi kizi yerine koydu ve kendi kizindan da ayirmadi.... Kendisini cok cok cok seviyorum.
Ve sevgi pitircigi
Hanna hocamiz yaptigi benzetmelerle kafamizi karistirsa da kalici izler birakan en eglenceli hocamiz ...
Gercekden tüm derler de mutlaka iz birakan bir davranışı oldu. Hana hoca sayesinde bulmaca çözme ayni zamanda da sessiz sinemada ki yeteneklerim artti.
Kisacasi Arkadaşlar ben sadece bir Dil öğrenemedim...
Ben büyüdüm...
Dostlar kazandim...
Ve artık bir ailem daha var....
Artik ben mezun oldum....
Hepinizi çok seviyorum...
Beyhan
Buse
Hatice
Merve
Roys
Simge
Tugce
Zehra
(kursdan daha sonra ayrilsalar da basdan bizimle olan; Kerem ve Onurcan)
